„l Przyjaciele naszych
przyjaciół
— Jest pan bardzo uprzejmy.
— E, nie. Po feriach przejdzie pan z tylnego pokoju na front, do działu litografii i akwafort.
— Bardzo się cieszę, że nastąpi to właśnie teraz, ponieważ... ponieważ mam zamiar się żenić.
— Doprawdy To dopiero nowina. A kiedy
— Sądzę, że tego lata. — Nie myślał jeszcze o dacie.
— Dobrze, mój chłopcze, doskonale. Dostał pan
są naszymi przyjaciółmi.
wprawdzie podwyżkę z początkiem roku, ale sądzę, że gdy pan wróci z podróży poślubnej, pomyślimy o nowej.
— Przyniosę obraz, panno Urszulo — rzeki Vincent pc obiedzie, odsuwając krzesło.
Urszula miała na sobie modną haftowaną sukienkę w kolorze grynszpanu.
— A czy artysta napisał mi coś miłego — spytała.
— Tak. Jeśli pani da lampę, zaraz powiesimy obraz w przedszkolu.
Ściągnęła wargi w kokieteryjnym grymasie i zerknęła na niego z ukosa
— Muszę teraz pomóc matce. Zrobimy to za pół godziny, dobrze
Vincent stanął przed komodą w swoim pokoju i przejrzał się w lustrze. Bardzo rzadko myślał
0 swojej powierzchowności; w Holandii te sprawy wydawały mu się nieważne. Teraz spostrzegł, że w porównaniu z Anglikami ma twarz i głowę masywną i ciężką, oczy osadzone głęboko jakby w szczelinach skalnych, nos wydatny, szeroki, o wielkim garbie. Wysokość jego sklepionego czoła równała się odległośoi od gęstych brwi do zmysłowych ust, szczęki miał szerokie i mocne, szyję grubą i krótką, a wydatna broda była żywym obrazem holenderskiego charakteru.“(4)