„Bywają takie chwile, kiedy cala przyszłość narodu waży się na szalach losu. Jedna z nich przeważa i wszystkim się zdaje, że upragniony cel został osiągnięty, gdy naraz czyjaś niewidzialna ręka na drugą szalę rzuca bądź ostrze sztyletu, bądź kulę pistoletu... Wtedy wszystko ulega zmianie i słyszy się jedynie ten oto okrzyk „Biada zwyciężonym".
XVIII
DOKTOR GILBERT
Podczas gdy wrzeszcząc jednocześnie z radości i oburzenia lud wdziera się na dziedzińce Bastylii, dwaj ludzie nie mogą się wygrzebać z zamulonej wody, wypełniającej forteczne fosy.
Są to Pitou i Billot.
Pitou podpiera Billota. Nie zraniła go wprawdzie żadna kula ani nie dosięgnął żaden cios, jednak upadek do wody w pewnym stopniu go ogłuszył.
Z brzegu, dla przyjścia im z pomocą, rzucają liny, podają tyki.
Pitou uchwycił się liny, a Billot — tyki. 210
Po pięciu minutach niosą ich w triumfie, zabłoconych do niemożliwości i ściskają.
Ktoś podaje Billotowi manierkę z wódką, inny częstuje Pitou winem i kiełbasą, trzeci wyciera ich i prowadzi na słońce.
Naraz Billot pomyślał o czymś, a raczej coś sobie przypomniał. Uwalnia się szybko z opiekuńczych uścisków i biegnie w kierunku. Bastytii.
—Uwolnić więźniów! — krzyczy biegnąc. — Uwolnić więźniów!“(6)