„Ale nawet nie azot i dekompresja są najgorszymi wrogami poławiaczy. Ich najgorszym wrogiem są rekiny. Trudno opisać grozę tych potwornych stworzeń. Urząd morski szacuje, że w samym tylko rejonie Morza Arafura jest ich osiemdziesiąt tysięcy.
Przede wszystkim rekiny mają „zryw", jakby to powiedzieli motocykliści. Z pozycji zupełnie nierucho.mej — a potrafią godzinami warować na dowolnej głębokości — osiągają w ciągu kilku sekund szybkość nawet do czterdziestu węzłów, czyli tyle, co najszybszy kuter torpedowy. Wypadają jak pocisk z ciemnej ściany oceanu tak nagle, że na ucieczkę jest już za późno, choć przejrzystość wody jest w tych morzach kryształowa. Płyną zwykle na boku, rzadkimi uderzeniami płetwy ogonowej gasząc za sobą zdradliwy wir.
Niemal wszystkie w tym rejonie mają poprzetrącane, poranione nozdrza są one najczulszym organem opancerzonego wszędzie indziej grubą skórą cielska rekinów. Za pierwszym lub drugim atakiem można je odstraszyć celnym uderzeniem w nasadę nozdrzy, byle było szybkie i mocne, o co w wodzie nie jest łatwo, zwłaszcza gdy poławiacz wypływa akurat na powierzchnię i oddycha już ostatnimi resztkami zapasu powietrza. Rekiny znikają wówczas na pewien czas, aby zranione miejsce porosło chropowatą błoną. Kiedy jednak znów wrócą na swoje podwórko — a polują zawsze w tych samych, jak gdyby nakreślonych ołówkiem łowiskach — nic, oprócz uderzenia sztyletem w gardło nie może ich już powstrzymać od napaści na człowieka.“(15)