„— To był początek. Skórek wbił się dość głęboko. Rhona robiła co mogła. Jasne, że nic nie było widać. Przez jakiś czas Macy leżał spokojnie, bo skórek odpoczywał, spał lub był nasycony. Kiedy okropny robak poruszał się, Macy krzyczał z bólu. I tak to się ciągnęło dzień po dniu. Cisza na przemian z bólem, a dla Macy i Rhony było to piekłem wyczekiwania. Wiecznego wyczekiwania na ból, który wwiercał się, posuwał wolno poprzez mózg Macy.
Warwick przerwał i milczał tak długo, iż otworzyłem oczy. Twarz jego wyrażała przerażenie. Na całe szczęście nie mogłem widzieć własnej twarzy.
— A Thring — zapytałem.
— Przychodził kilka razy dziennie. Udawał współczucie, dawał lekarstwo. Rhona później odkryła, że była to zwykła, zabarwiona woda. Thring przebiegle zalecał, by Macy pojechał leczyć się na wybrzeże, doskonale wiedząc, iż był na to za słaby, a droga za długa. Kiedy Macy był już zupełnie wyczerpany, złamany fizycznie i nerwowo i kiedy z podkrążonymi, przerażonymi oczami już nie panował nad żadną częścią ciała, skórek wyszedł przez drugie ucho.
— Tak się złożyło, że Rhona i Thring byli przy tym. Macy odpoczywał akurat po ataku przeraźliwego bólu. Poczuł, że coś lekko załechtalo go w policzek i podniósł rękę, by się podrapać. Palce jego natknęły się na skórka o delikatnych, pajęczynowatych włoskach. Wiesz co zrobił, prawda“(13)